۴۶۵_۱۴۵
این گزارش
را مریم گندم‌کار تهیه کرده است و در روزنامه آفتاب یزد منتشر شده است.

روز پنجشنبه (۱۸ تیر ۱۳۹۴) ربیعی، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در حاشیه بازدید از مرکز شبانه روزی نگهداری از معلولان ذهنی فتح‌المبین همدم در مشهد گفته بود: از کسانی که به هر دلیل توان نگهداری از کودک خود را ندارند تقاضا داریم به هیچ وجه آنها را سر راه یا در مراکز زیارتی رها نکنند و آنان را تحویل مراکز بهزیستی دهند چرا که آیین‌نامه‌های مربوط در این زمینه به گونه‌ای سهل شده است که فرزندان را به راحتی در مراکز بهزیستی تحویل می‌گیرند. این در حالی است که ابهری، آسیب‌شناس معتقد است آنچه وزیر تعاون و رفاه گفته‌ بسیار معقول اما غیرممکن است، چرا که حدود ۲۰ درصد از خانواده‌ها که به هر دلیل توان نگهداری فرزند خود را ندارند آنان را به این گونه مراکز می‌برند، اما تشریفات پذیرش آنچنان دشوار است که آنان مجبور می‌شوند کودک را در خیابان رها کنند.

درخواست علی ربیعی، وزیز تعاون، کار و رفاه اجتماعی، برای رها نکردن کودکان در خیابان و مراکز زیارتی و سپردن آنها به بهزیستی سحنی به صواب است و مانع سواستفاده‌های احتمالی از آنان پیش از سپرده شدن به مزاکز بهزیستی خواهد شد. اما پیامد ناخواسته‌ای نیز دارد. طبق قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بی‌سرپرست و بدسرپرست، واگذاری سرپرستی دایم (فرزندخواندگی) کودکانی که والدین‌شان معلوم و زنده است، ممکن نیست. از این رو سرنوشت این کودکان زندگی در مزاکز بهزیستی خواهد بود. علاوه بر توصیه مجید ابهری برای ساخت مراکز جدید زندگی این کودکان، لازم است قانون نیز تغییر کند تا امکان واگذاری سرپرستی دایم کودکانی که در بهزیستی زندگی می‌کنند، فراهم شود.

مجید ابهری در گفتگو با آفتاب یزد گفت: موضوع کودکان ره یافت یا کودکان سرراهی حکایتی تلخ است که در همه دوره‌ها وجود داشته که گاهی کم شده و زمانی افزایش پیدا کرده اما هیچ وقت از بین نرفته است. این آسیب شناس اظهار کرد: این کودکان معمولا سه گروه هستند؛ یک گروه کودکان مجهول الوالد هستند یعنی فرزندانی که پدر مشخصی نداشته و نگهداری آنان توسط مادر، کار غیرممکن یا دشوار می‌باشد ،این گونه کودکان در دوران نوزادی و شاید بلافاصله بعد از تولد در کوچه و خیابان رها می‌شوند که براساس اطلاعات موجود روزانه ۱۲ تا ۱۵ نفر در کشور می باشند که با توجه به جمعیت ایران، خوشبختانه آنچنان آمار زیادی نیست. گروه دوم کودکانی که فرزندان خانواده‌های پرجمعیت یا خانواده‌هایی که دچار طلاق شده‌اند هستند که از نوزادی تا ۶ سالگی در پارک‌ها و خیابان رها می‌شوند. صد البته ناتوانی مالی خانواده آنچنان دشوار نیست که کودکان را به این سرنوشت تلخ دچار سازد.
وی ادامه داد: گروه سوم کودکانی هستند که دچار معلولیت و نقص عضو کامل یا زیاد می‌باشند که نگهداری آنان برای خانواده غیرممکن است و به خاطر هزینه‌های جانبی، خانواده‌ آنان را رها می‌سازند که در اماکن زیارتی و میادین شلوغ می‌توان امثال آنان را مشاهده کرد اما بعضی از خانواده‌ها نیز علی‌رغم معایب جسمی و ذهنی گفته شده هنوز تلخی نگهداری را با شیرینی رشد کودک یا پاداش الهی آن عوض نمی‌کنند و اقدام به نگهداری کودک معلول می‌نمایند در هر سه صورت نتیجه یکسان است و کودک با سرنوشتی نامعلوم در خیابان رها می‌شود و بسیاری از مردم به خاطر عواقب حقوقی و قانونی این گونه کودکان را به مراکز انتظامی تحویل می‌دهند.
ابهری خاطر نشان کرد: در کشور ما افرادی وجود دارند که برای فرزندآوری و داشتن فرزند حاضرند تا میلیون‌ها تومان هزینه کنند و یا فرزندی را برای خانواده خود بپذیرند اما متاسفانه تشریفات حقوقی آزاردهنده و طولانی فرزندپذیری آنان را دچار پشیمانی می‌کند. وی با بیان اینکه از خانواده‌ها بخواهیم به جای رها کردن فرزند خود آنان را به مراکز بهزیستی بسپارند بسیار معقول اما غیرممکن است گفت: حدود ۲۰ درصد از خانواده‌ها که به هر دلیل توان نگهداری فرزند خود را ندارند آنان را به این گونه مراکز می‌برند اما تشریفات پذیرش ،آنچنان دشوار است که آنان مجبور می‌شوند کودک را در خیابان رها کنند. نداشتن پدر یا مادر و اثبات این گونه موارد از دلایل پذیرش کودکان در مراکز بهزیستی می‌باشد و مهمتر از همه کمبود و محدودیت این گونه مراکز و بودجه‌های قابل توجه برای اداره آنان منجر به کمبود ظرفیت در آنها گردیده است.
این آسیب شناس ادامه داد : کمتر مشاهده شده که خانواده‌ای به خاطر تعدد فرزندان یا فقر، کودک خود را رها سازد بنابراین پیشنهاد می‌شود به جای آنکه وزیر رفاه از این خانواده‌ها بخواهد که فرزندان خود را به جای رها کردن به مراکز بهزیستی بسپارند لازم است ایشان نسبت به ایجاد مراکز جدید و تقویت مراکز موجود اقدام نموده و در مرحله اصلی نسبت به حمایت‌های مالی و مددکاری در مورد خانواده‌های پرفرزند اقدام کند، چرا که برای کودکان هیچ جا بهتر از آغوش مادر و کنار خانواده نیست. ابهری اضافه کرد: ایجاد تسهیلات برای سپردن کودکان به خانواده‌های داوطلب و یا ایجاد شبه خانواده برای نگهداری این کودکان و همچنین حمایت از تشکل‌های مردمی که در این گونه موارد فعالیت می‌کنند بهترین راه‌حل برای کاهش کودکان خیابانی و ره یافت می‌باشد.وی اذعان داشت: دلایل پذیرش کودکان در مراکز بهزیستی باید کاهش یابد و به محض مراجعه خانواده، ابتدا شرایطی مالی و روابط خانوادگی مورد مطالعه قرار گیرد و در صورت نیاز مالی به خانواده برای نگهداری فرزند کمک کنند و همان بودجه‌هایی که قرار است در مراکز نگهداری مصرف شود به خانواده‌ها پرداخت شود، چرا که خلاء عاطفی، نیازهای روحی و معنوی کودکان در اینگونه مراکز کمتر به اشباع می‌رسد و از نظر رفتاری ،کمبود بودجه و امکانات بهزیستی موجب ضعف مدیریت در این گونه مراکز می‌گردد.
این آسیب‌شناس اظهار کرد: این گونه دعوت‌ها یا اظهارنظرها فقط موجب بروز بعضی از اختلالات درخانواده‌ها می‌گردد .تسهیل شرایط فرزندخواندگی در مورد این کودکان که جزء سرمایه‌های ملی کشور می باشند بهترین راه‌حل است و سازمان بهزیستی به خاطر تعدد وظایف و محدودیت‌های سخت افزاری و نرم افزاری باید مورد حمایت جدی دولت و مردم قرار گیرد تا با افزایش این گونه مراکز برای کودکان معلول که دارای زندگی نباتی می‌باشند، بتواند راه‌حلی ممکن و مقدور در جامعه باشد. ابهری در پایان گفت: در دوران قبل از انقلاب پرورشگاه‌ها زیر نظر شهرداری و وابسته به آنها بودند. امروزه باید شهرداری و سازمان بهزیستی به طور متحد با کمک گرفتن از خیرین و نیکوکاران اقدام به نگهداری این گونه کودکان نمایند تا در آینده از تعداد بزهکاران و افراد دارای مشکلات روحی کاسته شود.

ممكن است اين موارد را هم بپسنديد!

۷ پاسخ

  • عابد۲۵ تیر, ۱۳۹۴ در ۱۱:۱۱ ق.ظ

    از حرف تا عمل فاصله زیاد است.
    همه به این موضوع اذعان دارند که باید شرایط تحویل فرزند تسهیل شود ولیکن در عمل متاسفانه چنین اتفاقی نمی افتد.

    پاسخ دادن
  • سنا۱۷ آبان, ۱۳۹۵ در ۴:۵۸ ب.ظ

    چندوقت پیش,یه خانواده فقیرخواستن بچشونو بفروشن ب ی خانواده دیگه داخل بیمارستان.مسولان بهزیستی فهمیدن ومانع این کارشدن.بچه به خانواده اصلیش برگشت ولی زدی داشت ودرگرمای,تابستون یکی ازشهرستان های جنوب به دلیل اینکه پدرومادرپول خریددارونداشتن وخونشون کولرکه هیچ حتی پنکه هم نداشته بچه درروز پنجم زندگیش فوت میکنه

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۲۴ آبان, ۱۳۹۵ در ۷:۵۹ ق.ظ

      کار مسئولان بهزیستی با جلوگیری از خرید و فروش کودک تمام نمی‌شود و باید امکانات اولیه لازم را برای نگهداری کودک فراهم می‌کرد و اگر خانواده توان نگهداری کودک را نداشتند، زمینه واگذاری قانونی سرپرستی وی را فراهم می‌کرد.

      پاسخ دادن
      • فریبا۴ مهر, ۱۳۹۶ در ۹:۵۸ ب.ظ

        من میخوام برم بهزیستی باید چیکارکنم؟؟

        پاسخ دادن
        • مدير سايت۴ مهر, ۱۳۹۶ در ۱۱:۳۸ ب.ظ

          پرسش‌تان مبهم است. مراجعه به بهزیستی به دلایل متعددی است. به هر دلیلی که باشد باید به بخش مربوطه بروید تا راهنمایی‌تان کند‌. اگر برای فرزندپذیری مراجعه می‌کنید به بهش فرزندخواندگی مراجعه کنید. برای آگاهی از روند آن نیز مطالب خوان‌های فرزندخواندگی را در سایت مطالعه کنید

          پاسخ دادن
  • رحمان۴ آذر, ۱۳۹۶ در ۷:۵۰ ق.ظ

    سلام شرایط سپردن کودک به بهزیستی به دلیل عدم توانایی نگهداری کودک چیه؟ باید به کجا مراجعه کنیم؟

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۴ آذر, ۱۳۹۶ در ۱۰:۵۹ ق.ظ

      به مرکز بهزیستی شهر محل زندگی خود مراجعه کنید.

      پاسخ دادن

ارسال ديدگاه

لطفا نام خود را وارد كنيد! لطفا آدرس ايميل را صحيح وارد كنيد! لطفا پيام را وارد كنيد!