آیا یک فرد ایرانی ساکن خارج از ایران می‌‌‌تواند تقاضای سرپرستی یک کودک را بکند؟ پاسخ هم آری است و هم نه. قانون مصوب سال ۱۳۵۳ که هنوز به قوت خود باقی است، به صراحت می‌گوید که متقاضیان سرپرستی یک کودک باید ساکن ایران باشند. اما این قانون در حال تغییر است. لایحه حمایت از کودکان بی‌سرپرست که در سال ۱۳۸۷ در مجلس طرح و تصویب شده بود، پس از چند سال عدم وصول شورای نگهبان، در میانه‌ی سال ۱۳۹۱ دوباره در صحن مجلس آمد. این بار هم رفت‌وبرگشت‌های بسیار میان مجلس و شورای نگهبان رخ داد و اکنون در یک قدمی ابلاغ است. (مجلس چند روز پیش ۵ ایراد اخیر شورای نگهبان را با تغییراتی رفع کرد و اکنون منتظر رای شورای نگهبان است). با قانون جدید مصوب ۱۳۹۲، علاوه بر زن و شوهرهای ایرانی ساکن ایران که پنج سال از ازدواج‌شان می‌گذرد و فرزندی ندارند، افراد دیگری هم می‌توانند تقاضای سرپرستی یک کودک را بنمایند. به این ترتیب،

  • نیازی نیست که زن و مرد ساکن ایران باشند.
  • افرادی که یک فرزند دارند نیز، می‌توانند کودک دیگری را به سرپرستی بگیرند.
  • زنان بدون شوهر نیز می‌توانند سرپرستی کودکی دختر را بر عهده بگیرند.

اما این قانون تغییری عملی ایجاد نمی‌کند. برای درخواست زن و مرد ایرانی ساکن خارج از ایران چندین مانع وجود دارد که مهم‌ترین آنها در زیر فهرست شده است.

  • رسیدگی به صلاحیت قانونی فرزندپذیری. مرجع رسیدگی به صلاحیت فرزندپذیر بر عهده دادگاه‌های عمومی ایران گذاشته شده است. شاید بتوان این مشکل را با گرفتن وکیل حل کرد و رسیدگی را به صورت غیابی دنبال کرد. اما بعید است که قاضی بدون دیدن فرد متقاضی فرزندپذیری، رای صلاحیت اخلاقی وی را صادر کند. بررسی در دادگاه طی سه مرحله انجام می‌گیرد. تشکیل پرونده، صدور حکم سرپرستی آزمایشی و صدور حکم سرپرستی دایم.
  • بررسی مددکاری و صلاحیت عملی. بررسی صلاحیت‌های اولیه طبق روال فعلی از طریق مصاحبه و بازدید از محل زندگی فرد صور می‌گیرد. هیچ نوع روال جایگزینی تعریف نشده است و در عمل بررسی صلاحیت افراد غیرساکن ایران رویه‌ای ندارد.
  • ضرورت دسترسی فوری به فرزندپذیر. گرفتن فرزند زمان‌بر است و ممکن است دوره‌ی انتظار چند سال باشد، روال کنونی دیدن فرزند و پذیرفتن آن توسط فرزندپذیر است. بنابراین در دسترس بودن وی برای گرفتن فرزند در هر زمانی که با وی تماس گرفته می‌شود، ضروری است.
  • دوره‌ی سرپرستی آزمایشی. بازدیدهای دوره‌ای کارشناس‌های بهزیستی در طول سرپرستی آزمایشی نیز در عمل زندگی خارج از ایران را ناممکن می‌کند.
  • گرفتن ویزای اقامت کودک. بعد از این همه وقت باید منتظر صدور ویزای اقامت کودک‌تان بمانید. ممکن است که کودک شما شرایط لازم را برای گرفتن ویزای اقامت نداشته باشد، و اگر هم شرایطش را داشته باشد، ۱ تا ۲ سال زمان می‌برد.

 

ممكن است اين موارد را هم بپسنديد!

۴۳ پاسخ

  • نادر دانا۱۸ دی, ۱۳۹۳ در ۷:۴۱ ب.ظ

    برای ایرانیان مقیم خارج از کشور قاعدتاً باید از طریق کشور محل اقامت برای کسب صلاحیت و اخذ اجازه فرزند خواندگی اقدام کنند. کشورهای مختلف حتماً سازمان یا اداره ای مشابه و همطراز با بهزیستی دارند که صلاحیت فرد یا خانواده فرزند پذیر را می تواند ارزیابی کند و با تهیه گزارش برای دادگاه و سازمانها و ادارت داخلی و خارجی اطلاعات لازم را فراهم آورد. بعد از کسب اجازه از کشور محل سکونت می توان به بهزیستی در ایران تطور مستقیم یا از طریق سفارتهای ایران مراجعه کرد (سفارتها شاید در حال حاضر این توانایی را نداشته باشند) مدارک از کشورهای خارجی در ایران معمولاً در دفاتر امور بین الملل که گاهی از اوقات با روابط عمومی ادقام هستند ارزیابی می شوند. مثلاً سازمان تأمین اجتماعی جزواتی در مورد بیمه تأمین اجتماعی و بازنشستگی در کشورهای مختلف انتشار می دهد که با رجوع به آن می توان بیمه در یک کشور خارجی را با بیمه ایران مقایسه کرد. با جستجو عبارت تأمین اجتماعی در آلمان, از آلمان بعنوان مثال استفاده شد, در گوگل شما می توانید به جزوه سازمان تأمین اجتماعی در مورد بیمه در آلمان اطلاع حاصل کنید.

    این گزارش ممکن است از نظر کارشناسان مربوطه دارای نواقصی باشد که نیاز به تکمیل داشته باشد اما بهرحال نهوه انجام بررسی صد در صد با ایران فرق می کند. مثلاً تمام مراحل که در این سایت بعنوان خوان اول و خوان سوم نام برده می شود به اضافه قسمتهایی از خوان دوم همگی یکجا از طریق دفتر شبه خانواده یا دفتر فرزند خواندگی در کشور خارجی انجام و گزارش برای دادگاه فراهم گردد تا دادگاه برحسب آن و با ملاقات با متقاضیان رأی صادر کند. این روند هم اکنون در دنیا جریان دارد و متقاضیان فرزند خواندگی از اروپا یا آمریکا و یا هر کشور دیگری به این طریق درخواست فرزند خواندگی از کشورهایی مثل چین و فیلیپین و ویتنام و نیجریه و روسیه و غیره می کنند. البته بعضی از کشورها قوانین متفاوت دارند که کشور مبدأ (کشوری که فرزند از آنجاست) می تواند با فرزند پذیری متقاضیان موافقت یا مخالفت نماید.

    اگر به ایرانیان مقیم خارج اجازه فرزند پذیری می دهند قاعدتاً باید منوط به اجرای بعضی از مراحل آزمون در کشور مورد اقامت باشد والا با توجه به تعداد کشورها و قوانین و شرایط مختلف امکان بررسی بسیار دشوار است. یک مثال ساده من ارایشگر یا مهندس در اسکاندیناوی هستم کدام درآمد بهتری دارند؟

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۱۸ دی, ۱۳۹۳ در ۱۰:۲۸ ب.ظ

      این رویه که شما توضیح داده‌اید، در کشورهای که پیمان فرزندخواندگی بین‌المللی را امضا کرده‌اند وجود دارد. اما قانون ایران می‌گوید که ایرانیان مقیم خارج از کشور نیز می‌توانند طبق قانون ایران کودکی را به فرزندی بگیرند. در فرزندخواندگی بین‌المللی سرپرستی کودک بر اساس قانون کشور کودک به فردی که بر اساس قانون کشور فرزندپذیر صلاحیتش تایید شده است، واگذار می‌شود و هر دو کشور بر این فرایند نظارت دارند. ایران این پیمان را امضا نکرده است و برای همین عملیاتی کردن این که ایرانیان مقیم خارج از کشور بدون مراجعه به مراکز داخل ایران، فرایند فرزندخواندگی را طی کنند، بسیار دشوار و حتی می‌توان گفت تاممکن به نظر می‌رسد.

      پاسخ دادن
  • نادر دانا۱۹ دی, ۱۳۹۳ در ۱۱:۵۱ ق.ظ

    گرفتن ویزا البته بستگی به کشور محل اقامت متقاضیان فرزند خواندگی دارد و چگونگی فرایند فرزند پذیری در آن کشور. بطور معمول اخذ اجازه برای پذیرش فرزند از یک کشور دیگر (ایران) به معنای آن است که روزی در آینده دور یا نزدیک فرزندی از ایران به این متقاضیان خواهد پیوست که نیاز به ویزا دارد و صدور این ویزا بیش از چند روز طول نمی کشد چون آمادگیهای لازم از قبل انجام می شود.

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۱۹ دی, ۱۳۹۳ در ۹:۲۴ ب.ظ

      کاملن درست می‌فرمایید. اخذ ویزا برای کودکی که به سرپرستی گرفته شده است، بسته به قوانین کشور محل اقامت فرزندپذیر دارد. در مواردی که مسیر فرزندخواندگی بر اساس میثاق فرزندخواندگی بین‌المللی انجام شده باشد، موارد این چنینی ویزا و شهروندی طبق همان قانون انجام می‌شود. در موارد دیگر، اطلاعات من کافی نیست. در خصوص آمریکا اگر یک ایرانی آمریکایی طبق قانون ایران کودکی را به فرزندی بگیرد با ارایه مدارک فرزندخواندگی قانونی می‌تواند برای کودک گرین‌کارت بگیرد و پس از مدتی نیز پاسپورت برای وی درخواست کند.
      دوباره تاکید می‌کنم که ایران پیمان فرزندخواندگی بین‌المللی را نپذیرفته است و تنها شهروندان ایران – مقیم ایران یا خارج – می‌توانند درخواست سرپرستی کودک ایرانی را بکنند. رسیدگی به این درخواست طبق قانون ایران و توسط نهادهای قانونی ایرانی است. در صورت درخواست مقامات ایران و پذیرش آن توسط کشور ثالث ممکن است بخشی از فرایند را کشور ثالث انجام دهد. اما با توجه به این که حدود ۱۵ ماه از تصویب قانون جدید که به ایرانیان مقیم خارج اجازه درخواست سرپرستی کودک را می‌دهد، هیچ اقدام عملی تاکنون انجام نشده است.
      نکته‌ی دیگر این است که تمامی این نوشته برای درخواست سرپرستی کودک ایرانی است. افراد مقیم کشورهای دیگر می‌توانند طبق قانون آن کشور درخواست سرپرستی کودکی در همان کشور یا کشور دیگری غیز از ایران را بکنند.

      پاسخ دادن
  • نادر دانا۱۹ دی, ۱۳۹۳ در ۱۲:۳۲ ب.ظ

    البته می توان قانونی را تصویب کرد که به هیچ عنوان امکان اجرای آن نیست اما اینکار باید با هدف یا منظور خاصی انجام گیرد بعید به نظر می رسد دولت و سازمان بهزیستی و مجلس شورا و خبرگان و تمامی کارشناسان بدون فکر و تأمل دست به تغییر قانون برده باشند. یک فرزند پذیر می تواند امروز مقیم ایران باشد اما دو سال بعد به کشور دیگری مهاجرت کند بدون این قانون بهیچ عنوان نمی توان از سرنوشت کودک در یک کشور خارجی آگاهی یافت. برای دست یافتن به این آگاهی نیاز به همکاری با دفاتر و ادارات کشور خارجی هست که در این ضمینه فعال هستند. بهزیستی و دولت ایران می توانند از دولت خارجی درخواست کنند که دوبار در شش ماه یا هر شش ماه یکبار تا فرزند به سن هیجده سالگی برسد از وضعیت او اطلاع حاصل کنند و مراتب را به اداره مربوطه در ایران گزارش کنند و قبول این درخواست و تعهد به انجام آن می تواند پیش شرط باشد برای فرزند خواندگی. کشورهای خارجی که پیمان بین المللی فرزند خواندگی را امضاء کرده اند قوانینی بر اساس آن تدوین کرده اند که با یکدیگر فرق می کند بعنوان مثال بعضی کشورها یک زوج همجنس را بعنوان فرزند پذیر صالح و بعضی دیگر غیر صالح می دانند (روسیه) اما بزرگترین و مهمترین اختلاف فاحش با قوانین ایران همان “فرزند خواندگی” در مقابل “سرپرستی” قرار دارد که باعث می شود فرزند خوانده در قانون ایران برابر با فرزند قرار نگیرد اما در دیگر کشورها امضاء کننده پیمان فرزند خوانده همان حقوق فرزند را دارد مثلاً ارث به او تعلق می گیرد. بهمین خاطر بعد از ورود فرزند به کشور مقصد دادگاه برای صدور فرزند خواندگی الزامی است و حکم دادگاه ایران بعنوان سرپرست دائم بعنوان فرزند خواندگی ضعیف پذیرفته است. شرایط دیگر اجازه یا عدم اجازه برای ازدواج با فرزند خوانده قبلاً در اروپا و آمریکا هم وجود نداشت که در اوایل سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ در یکسری از کشورها تصویب شد و قبل از آن قانونی در منع ازدواج با فرزند خوانده وجود نداشت.

    البته باید دید نظر برای تصویب این قانون چیست و چگونه اجرائی خواهد شد چون نقاط ابهام بسیار است مقیم خارج همیشه اروپا و آمریکا نیستند هستند ایرانیان مقیم در سوریه که در جنگ است و یا مقیم اسرائیل و یا مقیم کشورهایی که شاید شرایط عمومی آنها نامناسب باشد برای یک کودک یا اینکه ایران برای کودک شرایطی بسیار بهتر فراهم کند. همیشه که خارج بهتر نیست. در قانون اما کمتر به تعین اولویت در جهت تأمین نیاز کودک و بهترین گزینه برای او توجه شده آنجایی که اولویتی نامبرده می شود از پیش مشخص شده … که این البته بحث دیگری است.

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۱۹ دی, ۱۳۹۳ در ۹:۳۳ ب.ظ

      پیشنهاددهندگان دلایلی برای تغییر قانون مصوب سال ۱۳۵۳ ابراز کرده‌اند که هیچ کدام محقق نشده است و حتی اوضاع بدتر شده است. پس از گذشت ۱۵ ماه از تصویب قانون هنوز آیین‌نامه‌های اجرایی آن تدوین نشده است. در این قانون هیچ تامل و فکری دیده نمی‌شود. هنوز بهزیستی مدعی است که با قانون جدید کودکان کمتری در بهزیستی می‌مانند و سرپرستی آنان واگذار می‌شود. در حالی که کاملن این ادعا کذب است و اگر اوضاع بدتر نشده باشد، بهتر نشده است. شنیده‌ها حاکی از آن است که واگذاری سرپرستی کودکان بدون سرپرست چند ماهی است متوقف شده است و به طور غیررسمی علت آن را از سوی قوه قضاییه اعلام می‌کنند که مدعی است طبق قانون اطمینان از امکان عدم شناسایی والدین زیستی کودکان بر عهده آن نهاد است.
      در خصوص خروج کودک پس از واگذاری سرپرستی دایم، سرپرست می‌تواند برای کودک گذرنامه بگیرد و از ایران خارج شود. در ایران هم که زندگی کند، تنها در دوره آزمایشی با بهزیستی سروکار دارد و در عمل بهزیستی پس از واگذاری سرپرستی دایم جز در موارد خاص ارتباطش با خانواده‌ی فرزندپذیر قطع می‌شود. اگر منظورتان این است که خوب است اینها باشد، موضوع دیگری است.

      پاسخ دادن
  • نادر دانا۲۲ دی, ۱۳۹۳ در ۴:۵۴ ب.ظ

    بله من هم مشاهدات شما را تأیید می کنم بعضی از دوستان که به آنها اعلام شده بود که دو ماه دیگر فرزند آنها به ایشان خواهد پیوست با گذشت پنج ماه هنوز در انتظارند. متأسفانه هنگام مراجعه به بهزیستی هم جوابهای ضد و نقیض می شنوند اما آخرین علت برای این تأخیر بررسی موشکافانه قوه قضائیه عنوان شد.

    در مورد ایرانیان خارج از کشور از آنجایی که در کشور ما متأسفانه قانون حتی برای قانونگذار و مجری قانون نه محترم است ونه لازم به اجرا, ما شاهد اتفاقات گوناگون که با قانون همخوانی ندارد هستیم. در سه یا چهار سال گذشته خودم شاهد گرفتن فرزند خوانده توسط ایرانیان مقیم خارج بوده ام که با مدت کوتاهی اقامت در ایران مشکل حل می شود و مراحل قانونی مثل بررسی صلاحیت خوب به گونه ای اجرا می شود. بعد از تغییر قانون و بدون آئین نامه جدید بازهم چند مورد بوده که فرزند خواندگی به انجام رسیده. بهرحال شرایط فرزند پذیری می تواند در اشخاص وجود داشته باشد و محل اقامت تغییری در آن نمی دهد. اما طی کردن مراحل قانونی امر دیگری است که همه ما شاهد هرگونه واقعه ای بوده ایم از روی قانون نمی توانیم به سر انجام کار واقف باشیم.

    البته سالهاست که تحقیقات نشان داده بهترین محیط برای رشد یک کودک کانون خانواده است نه پرورشگاه و شیرخوارگاه. کودک به محیطی عاطفی و داشتن رابطه با اشخاص مشخص بعنوان والدین نیاز دارد. در پرورشگاه و شیر خوارگاه افراد گوناگون از کودک نگهداری می کنند که بهترین گزینه نیست. اضافه بر آن بار اقتصادی پرورشگاه ها و شیرخوارگاه ها برای دولت سنگین بوده و سنگینتر هم می شود. به دلایلی تعداد خانواده هایی که موفق به فرزند آوری نیستند افزایش یافته. همه اینها شاید دلایلی برای تغییر قانون باشند اما اجرا به شکل تأسف آوری نا کارآمد و ناموفق از کار در آمد. از طرفی این انتقاد به دولت وارد است که چرا همزمان دست به کار تدوین آیین نامه اجرائی نبوده تا آن همراه لایحه یا پس از مدت کوتاهی به تصویب برسد و با توجه به اینکه قانون جدید بسیار متفاوت از قانون سال پنجاه و سه نیست انتظار می رفت که اقلاً در کار ایرانیان مقیم ایران که فرزندی ندارند شاهد سرعت بیشتری در نحوه انجام کار باشیم. البته دلیل این اشکلات و این ناکارآمدی و پیشرفت مار و پله ای بر کسی پوشیده نیست و صحبت کردن در مورد آن نتیجه ای ندارد. بارها و بارها شاهد بروز چنین مشکلاتی هستیم و بار آخر نخواهد بود تنها امید این است که مسئولین در همه سطوح به فکر بهینه سازی وضعیت این کودکان باشند.

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۲۴ دی, ۱۳۹۳ در ۱۲:۵۴ ق.ظ

      نکاتی که فرموده‌اید، کاملن درست است. ایرانیان مقیم خارج از ایران با مدتی اقامت در ایران و پیگیری کارها به عنوان مقیم ایران، کارهایشان را پیش برده‌اند و پس از حکم سرپرستی دایم، همراه با فرزندشان دوباره به کشور محل اقامت خود بازگشته‌اند. اما خب این فرایند ممکن است یک سال و یا بیشتر طول کشیده باشد و معمولن برای سرعت‌ بخشیدن به آن از ارتباطات استفاده کرده‌اند. همچنین با پذیرش سرپرستی کودکان با سن بالاتر از ۲ سال مدت زمان انتظار را کاهش داده‌اند.

      پاسخ دادن
  • fariba۱ بهمن, ۱۳۹۳ در ۶:۵۲ ب.ظ

    salam fariba az beljik hastam 4 sale gozashte ezdevaj kardam vali sahebe farzand nashodam aya mitavanam be rahati nozadi ro dar iran baraye kharej az iran be man bedahand ya az keshvarhaye oropaire lotfan be man javab dahid

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۳ بهمن, ۱۳۹۳ در ۱۲:۴۳ ب.ظ

      گرفتن فرزند از ایران یا هر جای دیگری فرایندی طولانی دارد و معمولن فرزندی که سرپرستی وی را به شما واگذار می‌کنند به ندرت کمتر از یک سال دارد.

      پاسخ دادن
  • لیلا۲۱ بهمن, ۱۳۹۳ در ۷:۱۶ ق.ظ

    یک سوال دارم .یک خانمی را میشناسم که توانایی نگهداری بچه هاش را نداره و در ازای پول انها را میخواد بفروشه. این خانم حتی برای بچه ها شناسنامه نگرفته.من خارج از ایران زندگی میکنم.آیا من میتوانم به راحتی حضانت بچه ها را بگیرم .. مشکل قانونی نداره ؟

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۲۱ بهمن, ۱۳۹۳ در ۳:۱۲ ب.ظ

      این کار غیرقانونی است. و مهم‌تر این که امکان خروج کودک از کشور بدون شناسنامه و گذرنامه وجود ندارد. حتی اگر کودک را به طریقی از کشور خارج کنید، چون روال قانونی طی نشده است، نمی‌توانید در کشور مقصد برای او اجازه‌ی اقامت بگیرید و حتی ممکن است سرپرستی کودک را از شما بگیرند.

      پاسخ دادن
  • لیلا۲۱ بهمن, ۱۳۹۳ در ۵:۳۲ ب.ظ

    نمیشه با رضایت والدین حضانت بچه ها را قانونی بگیرم؟ یعنی این قانون لعنتی حاضره این بچه ها بدبخت بشن ولی شخص دیگری حضانت بچه ها را نگیره؟ پس آینده این بچه ها چی می شه؟

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۲۱ بهمن, ۱۳۹۳ در ۹:۰۵ ب.ظ

      در قانون ایران، فرزندخواندگی شفاف (open adoption) نداریم. حضانت و سرپرستی دو مقوله‌ی متفاوت هستند. حضانت یعنی نگهداری از کودک. با حضانت نمی‌توانید کودک را از کشور خارج کنید. حتی سرپرست وی می‌تواند مدرسه‌ای که کودک می‌رود را تعیین کند. در قانون ایران سرپرستی کودکی که پدر و مادر شناخته‌شده و زنده ـ حتی اگر سرپرستی موثر نداشته باشد و کودک بدسرپرست باشد ـ قابل واگذاری به دیگری نیست. کودکان بدسرپرست تنها حضانت‌شان به فردی صالح سپرده می‌شود. حضانت موقتی است و ممکن است که مجدد به سرپرست قانونی کودک واگذار شود.
      خلاصه این که بله قانون چنین اجازه‌ای به شما نمی‌دهد و کودک ناچار در شرایطی نامطلوب زندگی خواهد کرد.

      پاسخ دادن
  • آرش۲ مرداد, ۱۳۹۴ در ۱۱:۱۵ ق.ظ

    با سلام من خارج از ایران زندگی میکنم و ۷ سال از ازدواجم میگذره. ۱ دختر ۲۰ ماهه دارم و قصد دارم برای فرزند دوم واسه فرزند خواندگی اقدام کنم. ایا الان بعد از گذشتن این مدت قوانین جدید اجرایی شده و اگر جواب مثبت هست میشه لطفا مراحل انجام کار رو به من اطلاع بدین؟

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۲ مرداد, ۱۳۹۴ در ۸:۵۸ ب.ظ

      تا جایی که من اخبار را دنبال کرده‌ام، آیین‌نامه‌ای برای واگذاری سرپرستی کودکان به ایرانی‌های مقیم خارج از ایران تدوین نشده است.
      حتی در صورت تصویب آیین‌نامه نیز به دو دلیل احتمال واگذاری سرپرستی کودک به شما بسیار اندک است. اول این که زوج دارای فرزند در اولویت سوم هستند. با توجه به چند برابر بودن زوج‌های متقاضی بدون فرزند نسبت به کودکانی که امکان واگذاری سرپرستی آنها وجود دارد، نوبت به زوج‌های دارای فرزند نمی‌رسد. دوم این که ایران پیمان فرزندخواندگی بین‌المللی را امضا نکرده است و رسیدگی به پرونده شما باید توسط بهزیستی و دادگاه ایران انجام شود. انجام چنین کاری توسط کنسول یا سفارت ایران تقریبن ناممکن است.
      افراد مقیم خارج از ایران معمولن از داخل ایران برای فرزندخواندگی اقدام می‌کنند. برای سرعت بخشیدن به فرایند فرزندخواندگی نیز تقاضای سرپرستی کودکی با سن بالاتر می‌کنند. چون تقاضا برای کودکان با سن بالاتر خیلی کمتر است، دوره انتظار شما برای معرفی کودک بسیار کمتر است. تا ۶ ماه پس از واگذاری کودک نیز، سرپرستی موقت است و خروج وی از کشور نیازمند مجوز دادستان است. پس از ۶ ماه برای کودک شناسنامه می‌گیرید و می‌توانید برای گرفتن پاسپورت اقدام کنید. به قوانین کشور محل زندگی خود نیز باید دقت کنید که امکان گرفتن ویزا و اقامت برای فرزندخوانده وجود داشته باشد.

      پاسخ دادن
  • زهره۳۰ مرداد, ۱۳۹۴ در ۲:۱۹ ب.ظ

    میشه توضیح بدیدمنظور از کودکان سن بالاتر چند سال هست؟ مثلا سرپرستی یه بچه ی ۲ـ۴ سال یا بیشتر رو هم راحت تر واگذار میکنن؟ دوم سوالم درمورد بچه های بدسرپرست هست، آیا سرپرستی دایم هم به متقاضی سرپرستی میدن یا نه و در اون صورت نام و نام خانوادهگی بچه چطور تعیین میشه؟

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۳۰ مرداد, ۱۳۹۴ در ۲:۲۸ ب.ظ

      منظورم از سن بالاتر، بیشتر از ۳ سال است. بستگی به این دارد که سرپرستی چه کودکانی قابل واگذاری باشد.
      بچه‌های بدسرپرست را به صوا امین موقت به خانواده‌ها می‌سپرند. امین موقت در واقع سرپرستی موقت است. و در صورت رفع موانع بدسرپرستی والدین زیستی به خانواده‌ی زیستی خود بازمی‌گردند. اما معمولن کودکان بدسرپرستی را به خانواده‌های متقاضی می‌سپرند که احتمال رفع این موانع بسیار اندک است. در حین سرپرستی موقت اگر پدر یا جد پدری فوت کند و کودکی که نزد شماست، بدون سرپرست زیستی بشود، سرپرستی دایم او به شما واگذار می‌شود.
      کودکان بدسرپرست معمولن شناسنامه دارند و هویت آنها مطابق هویست زیستی آنهاست. اما تصمیم در این خصوص با دادگاه است.

      پاسخ دادن
      • عارفه۱۵ شهریور, ۱۳۹۴ در ۴:۳۲ ب.ظ

        شما در مورد اینکه سرپرست موقت چه اختیاراتی داره هم آگاهی دارید؟ مثلا در مورد ثبت نام در مدرسه، گرفتن پاسپورت، امور درمانی و مواردی از این دست که نیازمند اجازه ولی هست، سرپرست موقت می‌تونه عمل کنه یا نیاز به هماهنگی با جایی هست؟

        پاسخ دادن
        • مدير سايت۱۵ شهریور, ۱۳۹۴ در ۱۱:۰۰ ب.ظ

          در مورد پاسپورت و خروج از کشور نیازمند اجازه دادستان است. اما در موارد معمول سرپرستی مثل درمان و مدرسه باید اختیارات لازم را داشته باشید. البته من دقیق نمی‌دانم و در صورت کسب اطلاعات بیشتر مجدد پاسخ می‌دهم.

          پاسخ دادن
          • عارفه۲۱ شهریور, ۱۳۹۴ در ۱۱:۴۰ ق.ظ

            متشکرم

  • سهيلا۲۱ دی, ۱۳۹۴ در ۵:۱۸ ب.ظ

    با سلام من سؤالى داشتم راجب فرزند خواندگى اول اینکه من مقیم کشور المان هستم ومیخواستم بچه دختر خاله ام را که نه ساله هست وپدر ومادر هردو زنده هستند را به فرزند خواندگى بگیرم وبه کشور المان بیاورم ایا امکانش هست که من شناسنامه این دختر نه ساله را به نام خود بگیرم واز کشور به عنوان فرزند إز کشور ایران به المان بیارم

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۲۲ دی, ۱۳۹۴ در ۲:۴۹ ق.ظ

      در قانون ایران، چنین امکانی وجود ندارد. رضایت یا عدم رضایت پدرومادر زیستی هم تاثیری ندارد. کشورهای دیگر نیز این اقدام در چنین شرایطی را راهی برای مهاجرت تلقی می‌کنند نه فرزندپذیری.

      پاسخ دادن
  • سهيلا۲۱ دی, ۱۳۹۴ در ۵:۲۲ ب.ظ

    البته پدر ومادر هر دو رضایت دارند

    پاسخ دادن
  • سارا۲۴ دی, ۱۳۹۴ در ۱۰:۴۹ ق.ظ

    من و همسرم ۵ سال هست ازدواج کردیم و الان مقیم خارج از ایران هستیم بچه دار نشدیم سوال من اینه ایا بعد از به سرپرستی گرفتن کودک با توجه به اینکه تمام شرایط رو داریم بعدازینکه شناسنامه به اسم خودمون گرفتیم میتونیم براش گرین کارت و پاسپورت بگیریم؟ برای خروج بچه از کشور مشکلی پیش نمیاد و رد صلاحیت نمیشیم؟ ممنون میشم پاسخ بدین

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۲۴ دی, ۱۳۹۴ در ۱۱:۴۳ ق.ظ

      بعد از گرفتن شناسنامه برای کودک، می‌توانید برای او پاسپورت ایرانی بگیرید و از کشور خارج شوید. تنها در موارد استثنایی ممکن است بهزیستی تقاضای ممنوع‌الخروجی کودک را بکند. در خضوص گرفتن پاسپورت برای کودکی که به فرزندی گرفته‌اید، به قانون کشور میزبان بستگی دارد. اگر یکی از شما شهروند آمریکا باشد، به فرزندتان گرین‌کارت و بلافاصله پاسپورت می‌دهند. برای این کار باید مدارک سرپرستی موقت و دایم را ترجمه کنید و حفاظت منافع آمریکا در ایران آنها را مهر کند. سپس با این مدارک به سفارت آمریکا در یکی از کشورهای همسایه که به شما می‌گویند، مراجعه می‌کنید و برای کودک ویزا می‌گیرید. با ورود به خاک آمریکا مدارک بعدی به شما داده می‌شود.
      در مورد این که پدر یا مادر گرین‌کارت داشته باشند یا ساکن کشور دیگری باشند، اطلاع ندارم.

      پاسخ دادن
  • گندم۸ اسفند, ۱۳۹۴ در ۱۱:۳۶ ق.ظ

    سلام خسته نباشید
    من سوالی داشتم ممنون میشم جواب بدین
    من دختری مجرد هستم و شاغل آیا میتونم سرپرستی کودکی رو به عهده بگیرم؟
    اگر بله لطفا شرایطش رو برای افراد مجرد ذکر کنید
    با تشکر

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۸ اسفند, ۱۳۹۴ در ۳:۵۷ ب.ظ

      طبق قانون مصوب ۱۳۹۲، زنان مجرد نیز می‌توانند درخواست سرپرستی کودک را داشته باشند. شرایط و مراحل آن همانند زن‌وشوهر فاقد فرزند است. تنها تفاوت این است که اولویت با زن‌وشوهر فاقد فرزند است. بنابراین ممکن است مدت زمان انتظار شما طولانی‌تر باشد و یا کودکی با سن ۴-۵ سال به بالا به شما معرفی شود. برای اطلاع از جزییات بیشتر باید به بهزیستی محل زندگی‌تان مراجعه کنید.

      پاسخ دادن
  • شیرین۲۰ اسفند, ۱۳۹۴ در ۱۲:۵۰ ق.ظ

    درود بر شما،
    اگر یکی از والدین مقیم خارج غیر ایرانی باشد (مرد) آیا باز هم شانسی برای به فرزندی گرفتن کودک از ایران هست؟
    سپاس

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۲۰ اسفند, ۱۳۹۴ در ۱۲:۴۲ ب.ظ

      طبق ماده ۳ و ۴ قانون مربوط، واگذاری سرپرستی کودکان تنها به افراد ایرانی سپرده می‌شود. زن و شوهر نیز طبق تبصره ۵ ماده ۵ قانون، باید درخواست مشترک بدهند و سرپرستی کودک به طور مشترک به هر دو واگذار می‌شود و باید شرایط قانونی لازم را داشته باشند. بنابراین با ایرانی نبودن یکی از زوجین، امکان درخواست سرپرستی کودک از ایران وجود نخواهد داشت.

      پاسخ دادن
  • لیلا۳۱ تیر, ۱۳۹۵ در ۲:۲۲ ق.ظ

    با سلام
    من و همسرم یک فرزند داریم و تصمیم داریم بچه دیگری را از یک کشور خارجی به فرزند خواندگی بپذیریم (از ایران نمیتوانیم اقدام کنیم چون یک فرزند داریم ). کشور مورده نظر از ما نامه ای خواسته که در ان ذکر شده باشد که “از نظر ایران اشکالی ندارد که ما بخواهیم بچه ای را از کشوره دیگری به فرزند خواندگی بپذیریم و ما میتوانیم بعد از گرفتن ویزا بچه را وارد ایران کرده و برایش اقامت دائمی بگیریم”.
    برای تهیه این نامه به کدام اداره باید مراجعه کنیم.
    با تشکر

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۳ مرداد, ۱۳۹۵ در ۷:۴۶ ب.ظ

      متاسفانه در این زمینه اطلاعی ندارم. اگر در خارج از ایران هستید به سفارت ایران مراجعه کنید و اگر در ایران هستید به سازمان بهزیستی. این پرسش به احتمال زیاد به این دلیل مطرح شده است که در فرزندخواندگی بین‌المللی کشورهای عضو پیمان رسیدگی به شرایط فرزندپذیری در کشور میزبان انجام می‌شود. ایران عضو این پیمان نیست.
      نکته دیگر این که طبق قانون مصوب سال ۱۳۹۲ به زن‌و‌شوهر دارای فرزند نیز سرپرستی کودک واگذار می‌شود. اما چون در اولویت نخست نیستند، کودکی با سن ۵ – ۶ سال به شما واگذار می‌شود.

      پاسخ دادن
  • sara۱۵ مهر, ۱۳۹۵ در ۱:۱۸ ب.ظ

    با سلام

    من با همسرم هشت سال هست که ازدواج کردیم و صاحب یک پسر هفت ساله هستیم، در خارج از ایران زندگی‌ می‌کنیم، تصمیم داریم یک کودک بین چهار تا شیش ساله(ترجیحا دختر) رو به فرزند خواندگی قبول کنیم، و خیلی‌ دلمون می‌خواد که از ایران این کارو انجام بدیم، شرایط مالی مون هم خوب هست، و سالی‌ یک تا دو بار هم به ایران میایم، می‌خواستم ببینم شرایطش چه هست و آیا امکانش برای ما که ساکن ایران نیستیم هست؟

    با تشکر

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۱۶ مهر, ۱۳۹۵ در ۵:۰۵ ب.ظ

      برای خواندن شرایط فرزندخواندگی به این نوشته مراجعه کنید. البته کودکی که سرپرستی وی به شما واگذار می‌شود احتمالن بیشتر از ۳ سال سن دارد. در ضمن ۶ ماه دوره سرپرستی آزمایشی است که خروج وی از کشور منوط به اجازه دادستان است. بعدش می‌توانید برایش گذرنامه بگیرید. در قانون جدید برای درخواست ایرانی‌های ساکن خارج از ایران نیز این امکان ایجاد شده است اما در عمل چگونه اجرا می‌شود، چندان روشن نیست. می‌توانید به سفارت ایران در محل زندگی‌تان بروید و از آنها پرس‌وجو کنید. اگر جواب درست‌درمانی نگرفتید وقتی ایران هستید به بهزیستی مراجعه کنید.

      پاسخ دادن
  • محفوظ۴ دی, ۱۳۹۵ در ۶:۴۶ ب.ظ

    به نظر می‌رسد اکثر صحبت ها بر سر این است که فرزندی را در ایران به فرزندخواندگی بپذیریم و بعد ببینیم می‌توانیم او را خارج کنیم یا نه.
    من سوالم برعکس است. در خارج از ایران زندگی می‌کنم و من هم همسرم تابعیت دوگانه داریم و در کشور محل اقامتمان می‌توانیم به راحتی پس از طی مراحل قانونی کودکی را به فرزندخواندگی بپذیریم. سوال این است که آیا می‌توانیم برای این کودک شناسنامه ایرانی بگیریم؟ با توجه به اینکه او فرزندخوانده یک زوج ایرانی هست، آیا تابعیت ایرانی به اون تعلق خواهد گرفت؟

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۴ دی, ۱۳۹۵ در ۱۰:۰۹ ب.ظ

      در هیچ‌یک از مواد قانون مدنی درباره تابعیت فرزندخوانده‌ها سخنی گفته نشده است اما با توجه به قانون تابعیت ایران که بر اساس خون است و تابعیت از طریق پدر زیستی منتقل می‌شود، پاسخ این پرسش این است که راهی برای انتقال تابعیت پدر و مادر به فرزندخوانده وجود ندارد.

      پاسخ دادن
  • میلانی۷ دی, ۱۳۹۵ در ۸:۴۷ ق.ظ

    سلام.یک سوال دارم.
    من ساکن ایران هستم و میخوام بچه ای را به فرزندی از کشور دیگری بگیرم.چه شرایطی باید داشته باشم.و ابا اصلا این ممکن است که بتوانیم حضانت بچه ای مثلا از ترکیه رو داشته باشیم .ممنون میشم راهنمایی بفرمایید

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۸ دی, ۱۳۹۵ در ۱:۳۰ ق.ظ

      باید قوانین کشوری که سرپرستی کودک را به شما واگذار می‌کند، مطالعه کنید و با وکیلی در آن کشور مشورت کنید. به نظر می‌رسد که گرفتن شناسنامه ایرانی برای کودکی که بیرون از ایران به فرزندی گرفته می‌شود، با دشواری همراه باشد.

      پاسخ دادن
  • مهرناز۲۸ شهریور, ۱۳۹۶ در ۲:۳۲ ب.ظ

    سلام اگر من با همسرم بخوایم یه نوزاد بگیرم توی کشور بلژیک که زندگی میکنیم باید از چه راهی اقدام کنیم؟!

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۲۸ شهریور, ۱۳۹۶ در ۱۰:۱۰ ب.ظ

      طبق آیین‌نامه‌ها باید به سفارت ایران در بلژیک مراجعه کنید. اما هنوز از تجربه‌ درخواست از طریق سفارت اطلاعی به دست ما نرسیده است تا بدانیم در عمل چه اتفاقی می‌افتد.
      احتمال این که نوزادی را به فرزندی بدهند بسیار کم است و معمولن کودکان سن‌شان نزدیک به یک سال و بیشتر است. فرآیند اجازه حقوقی برای واگذاری سرپرستی یک کودک زمان‌بر است و به همین دلیل کودکی که سرپرستی وی واگذار می‌شود به ندرت کمتر از ۹ ماه دارد.

      پاسخ دادن
  • شهريار اديبزاده۲۹ شهریور, ۱۳۹۶ در ۵:۴۶ ب.ظ

    باسلام من یک ایرانی مقیم جنوب شرق آسیا هستم می خواهم فرزند خوانده شخصی بشوم آیا قوانین ایران این اجازه را به من میدهد

    پاسخ دادن
    • مدير سايت۲۹ شهریور, ۱۳۹۶ در ۵:۵۰ ب.ظ

      خیر. فرزندپذیری برای کودکانی است که نیازمند مراقبت هستند.

      پاسخ دادن

ارسال ديدگاه

لطفا نام خود را وارد كنيد! لطفا آدرس ايميل را صحيح وارد كنيد! لطفا پيام را وارد كنيد!