با تصویب و ابلاغ «قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بی‌سرپرست و بدسرپرست» بیم و امیدهای فراوان و در عین حال سؤالات و ابهامات متعددی ایجاد شد. با این حال یکی از دغدغه‌های اصلی می‌تواند این موضوع باشد که این قانون تا چه اندازه مبتنی بر یافته‌های علمی بویژه علوم رفتاری و روانشناسی تدوین و تصویب شده است و تا چه اندازه می‌تواند منافع کودکانی را تأمین کند که حتی در بهترین شرایط نگهداری نیز در معرض خطر هستند. گفتگوی حاضر را مریم جهان‌پناه با دکتر رضا رزاقی انجام داده است و در روزنامه ایران منتشر شده است.

ادامه مطلب

این روزها مجلس در بررسی لایحه حمایت از کودکان مواردی را مطرح کرد که باعث تشویش اذهان عمومی‌و برخی از حقوقدانان شد . حقوقدانان اعتقاد دارند که رابطه پاک و صمیمی‌زوجین و کودک نباید آلوده به مسائلی شود که هم باعث نگرانی خانواده و با عث آزردگی ذهن کودک شود . به اعتقاد آنها مطرح […]

ادامه مطلب

مقایسه قانون حمایت از کودکان بدون سرپرست مصوب ۱۳۵۳ با قانون حاضر حاکی از آن است که ادعاهای طراحان لایحه برای تسهیل فرزندخواندگی و افزایش دامنه کودکانی که می‌توان سرپرستی آنها را واگذار کرد، تامین نشده است. به زودی در نوشته‌های جداگانه‌ای مطالعه‌ای مقایسه‌ای میان قانون مصوب ۱۳۵۳، قانون حاضر و لایحه دولت تغییرات قانونی […]

ادامه مطلب